دعوت شده ام به بازی نوشتن از اتفاقات بعد از مرگ. همه ی شما هم دعوتید که این بازی را ادامه دهید. فکر کردنش هم آزار میدهدم چه رسد به نوشتنش!

پيش نوشت: روز و ماه و فصل اين نوشته مي تواند يک "قرارداد" باشد.

يکي از روزهاي بهار ، من در اتاق کوچکم پشت ميز تحرير ، با يکي از همين سرگيجه هاي گاه و بيگاه چشم به عکس "تو" مي دوزم و ميان انبوه کاغذهاي نيم نوشته ي مچاله شده و ازدحام کتابهاي خوانده و ناخوانده ، سر بروي ميز ميگذارم و مي ميرم.
از آنجا که همه به نبودن ها و گم شدن هاي ناگهاني و به جاده زدن هاي گاه و بي گاهم عادت دارند ، شايد تا چند روز کسي نفهمد و  با هر زنگ تلفن و اس ام اس و ايميل و کامنت بي جواب  و  پيغام هاي "عزيزم نگرانتم اومدي خونه سريع باهام تماس بگير"  از طرف پدر و "باز معلوم نيست کدوم گوري گم شدي!"  - با ادبيات هاي متفاوت و مضمون يکسان - از طرف دوستان ، فحشي نثار روحم شود!
بعد با پيگيري هاي بي امان پدر و ابراز بي اطلاعي دوستان از موقعيت جغرافيايي من (!) ، کم کم دلش شور مي زند و باز مجبور مي شود مشغله هاي هميشگي اش را کنار بگذارد و براي ديدارم چند ساعتي تن به سفر بدهد. بي خبر از آنکه اين دخترک يکي يکدانه ي بازيگوش ديگر نيست تا در برويش بگشايد و خود را در آغوش گرم پدر جاي دهد و "دخترک سر به هواي من" خطاب شود.
چقدر حيف مي شود که آخر هم توان ِ گفتن "حتماً بايد گم شوم تا بديدارم بيايي؟" حتي تا وقت مردن با من نيست و چه خوب که من نيستم تا آخرين ديدار پر دردمان را تاب بياورم. هنوز هم از زير بار رنج آخرين ديدارش با مادر کمر راست نکرده ام .
مراسم خاکسپاري در ميان انبوه پيام هاي تسليت و گل و گريه هاي بي صداي پدر با شانه هايي خميده و لرزان ، و اندوه و گريه ي دوستاني که روزگاري بهانه ي زندگي ام بودند ، برگزار مي شود . جاي مادر و خواهر و برادر و همسر و فرزند و نوه و نتيجه ي نداشته ام در ميان خيل عزاداران (!) خاليست. عمه جان طبق عادت هميشگي با فريادهاي "منم باهاش خاک کنين!" -  البته با رعايت موازين شرعي در مراسم خاکسپاري عناصر مونث فاميل! - مدام از هوش مي رود و به هوش مي آيد و ساير بستگان مونث با حفظ کلاس ، اشک هاي جاري نشده را با دستمال - در حاليکه مانيکور ناخن هايشان با لاک سياه را در معرض نمايش ميگذارند - پاک مي کنند.
خاله جان که  حتماً خودش را از آنسوي دنيا به مراسم مي رساند ، ارکان جمله ي معروف "تو تنها يادگار خواهرمي" را احتمالاً به سوم شخص مفرد تبديل کرده و در حاليکه اشکهايش را زير عينک آفتابي پنهان ميکند ، زير لب اما طوري که اطرافيان بشنوند ، پدر را به باد سرزنش و انتقاد مي گيرد  . نامادري در حالي که متظاهرانه  گريه - از نوع بدون اشک - مي کند ، در دل پيروزمندانه عروسي فرزند نداشته اش را که احتمالاً  قرار است بعد از اولين سالگرد من براي بدنيا اوردنش دست بکار شود برگزار ميکند!  و آرام به مادرش مي گويد "اينهمه خواستگار خوب داشت. فقط سي چهل تاشو خودم واسش پيدا کرده بودم ، اينقدر لجبازي کرد و سنگ اون پسره ي يه لاقبا رو به سينه زد که اينجوري جوون مرگ شد!"  "جوون مرگ شد" را باصداي بلند تري مي گويد و  عمه جان دوباره از هوش مي رود . نامادري هم احتمالاً با صداي بلند  هق هق (!) مي کند.
فائزه ، سارا ، سميرا ، حديث ، شيما ، عليرضا ، پژمان ، مهران و استاد فلاحت ، جزو دوستاني هستند که هر طور شده خود را به مراسم مي رسانند و بي ريا از نبودنم گريه مي کنند.
در خانه ي پدري ، عکس من - احتمالاً همان که يادم نيست به چه مي خندد - در قاب خاتم مزين به نوار سياه ، کنار عکس مادر و شمع هايي با شعله ي لرزان جاي مي گيرد.
بخواست پدر اتاق تاريکم که پرده هايش هرگز با دستهايم آشتي نکرد ، همانطور دست نخورده با عکس هايي از "تو" ، مادر ، من در آغوش مادر ، من در کنار پدر و مادر ، پدر در کنار نامادري و خانوم جان و آقا جان و مادر در لباس عروسي ، بروی ديوار ، بدرخواست پدر بايگاني مي شود تا مثل اتاق مشترکش با مادر خلوتگاه روزهاي دلتنگي و تنهايي اش باشد و شايد سالي نه چندان دور ، صداي نوزادي سکوت هميشگي اش را بشکند.
در خانه ي من اما . . . دل "فينگيل خانوم" در تنگ کوچکش مي گيرد و بي غذا عاقبت مي ميرد. آشپزخانه ام دور از دستهاي پر وسواس من ، نفسي به آسودگي تازه مي کند و اتاقم ... اتاق کوچک دوست داشتني ام با گرد و غبار خو مي کند .
دلخوشي هاي کوچکم - عکس ها، عروسک ها، کتابها، روزنگارهاي چند ساله، دفترهاي شعرم، يادداشت هايم براي "تو" ، و دست خط "تو"  بر ديوار  - دلتنگ دست ها و چشم هايم مي شوند و ديگر طنين خنده ها و هق هق گريه هايم سکوت اين گوشه ي امن دنيا را بهم نمي زند. کاش هيچ کس دستش به کليد صندوقچه ي اسرار من نرسد! واي ! چه چيزها که پنهان نکرده ام !!  خوب شد يادم افتاد! بايد قبل از مردن کليدش را توي سيفون دستشويي بياندازم .
با اولين تابستان ، شکوفه هاي گيلاس درخت حياط مثل هر سال بر شاخسار زايمان مي کنند. باز هم هر صبح اداره ها راس ساعت باز مي شوند و همچنان نانوايي شلوغ است.
پاييز که از راه برسد کوچه از صداي بوق ممتد سرويس مدرسه ي بچه ها پر مي شود و چه خوب که من طبق معمول دير وقت نخوابیده ام که آشفته بیدار شوم و هر چه مردم آزار است  لعنت کنم .
بارش اولين برف زمستاني بي انتظار  ِ فرياد شادماني من که ديوانه وار به حياط ميدويدم ، و بي صداي پيرزن مهربان همسايه که "لباس بپوش سرما مي خوري " ، همه جا را سپيد پوش مي کند.
بهار که از راه برسد ، برف ها که آب شوند ، ياد من نيز از خاطره ها محو مي شود ، گويي که هيچ نبوده ام ، نزيسته ام ، زنده گي نکرده ام ، عاشق نشده ام ، نمرده ام .
چه ساده مي توان گفت پس از مرگم هيچ اتفاقي نمي افتد!